Woensdag, 28 november 2007,
17:08:00 uur
Vandaag is mijn lieve man, onze lieve vader en onze bijzondere opa,
Jan Luyendijk, op de leeftijd van 66 jaar overleden.
Woensdag, 19 september 2007, 20:00:00 uur
Wegens een tweede operatie in het AMC en door allerlei complicaties
bij Jan Luyendijk, de organisator van deze race, is zijn situatie
dermate kritiek, dat we vrijwel unaniem hebben besloten de 200 myls
'SOLO' - 2007 niet door te laten gaan!
Vrijdag, 07 september 2007, 09:28:00 uur
Deze foto's zijn genomen op de eerste dag van mijn vakantie, 's
morgens om een uur of 6.
Ik ga wel van start, maar ben nog niet competitief. (1 hand in het
verband, de ware singlehander...)
Groeten Bart
Donderdag, 06
september 2007, 10:28:16 uur
|
|
Er zijn toch wat boeien m.b.t. de 200 myls 'SOLO' die niet de
juiste coordinaten blijken te hebben volgens de laatste lijst van
de RWS, augustus 2007. Deze zijn dus vandaag in de diverse
boeienlijsten aangepast.
Het deelnemersaantal was eind januari al ver bo-
ven 't eigenlijke deelnemerslimiet gestegen.
Inmiddels zijn er helaas ook alweer afmeldingen van diverse
schippers binnengekomen, waarvoor
er absoluut geen vervangers worden opgeroepen.
Bijna alle organisatiezaken, zoals routes, logboe- ken,
plottingprogramma's staan op een rijtje en al klaar om eind
september de twaalfde editie van de 200 myls 'SOLO' te reilen en te
verzeilen.
Donderdag, 22 maart 2007, 09:12:00 uur
De 200 myls 'SOLO' - 2007 is al weken over het gestelde
deelnemerslimiet van 80 schippers heen en dus nu echt totaal
volgeboekt met ruim 98 solo-schippers, hoofdzakelijk bestaande uit
oud-deelnemers en op speciale gronden uitgenodigde nieuwe
kanshebbers. Meer dan 200 teleurgestelde schippers uit het binnen-
en buitenland waren helaas niet in staat een startbewijs te
verkrijgen.
![]() |
|
| Solo, 1 juli 2007 | |
AZAB, 27
juni 2007 LA PROMESSE steekt line honours op zakSchipper JanKees Lampe bereikte maandag- nacht, zoals ook op het eerste gedeelte naar de Azoren, voor de tweede maal, als eerste de finishlijn bij Falmouth. Kort daarop volgde de andere Nederlandse boot HAYAI, dan de SAIL-ON van Belg Marcus, en tenslotte dinsdagochtend de grote J-boats JACANA en JELLINA. Ondanks meerdere eigen websites, blijven we tot nu toe verstoken van de eerste reacties van de winnaars. |
|
| Doublehanded, 1 juli 2007 | |
Vrouwenteam
Xenia wint 1000 mijl Doublehanded Race De laatste van de drie
etappes van de 1000 mijl Doublehanded Race zit er op.Overall winnaar van de wedstrijd is de Xinia een X-362 met 2 vrouwen aan boord; Jacqueline van Amstel en Pamela van der Vleuten. Onder IRC gaf de all-female crew de andere zeiljachten het nakijken. In de uitslag zien we bekende zeiljachten zoals de Belgische Roaring Forty (Open 40) van Michel Kleinjans en de Wolfies Toy |
|
|
![]() |
|
thuis online kan zien waar de
deelnemers zich tijdens de wedstrijd bevinden en wat hun klassering op dat moment is. Prachtig is dat." Je inspanningen zijn de koningin ook niet ontgaan, je kreeg er vorig jaar zelfs een lintje voor ! "Dat was een grote verrassing! Ik kreeg hem opgespeld voor mijn deelname in diverse verenigingsbesturen, maar met name voor het organiseren van de 200 myls 'SOLO'" Hoe ziet de race er eigenlijk in de praktijk uit? "Iedereen start op een woensdag in Muiden en fi- nist daar ook weer, uiterlijk voor de daaropvolgende zondagmiddag 12:00 uur. Je hebt de keus uit vier ba- nen waarvan je er eentje moet varen. Je kunt kiezen om alleen op het Markermeer en IJsselmeer te blij- ven, maar je kunt ook de baan kiezen die een stuk de Noordzee of het wad opgaat. Dat is een tactische beslissing, je moet de weersverwachtingen dus goed inschatten. Verder ben je verplicht om rustpauzes van minimaal 6 uur te nemen. Iedereen houdt zich daar- aan, want die worden via het gps- zendsysteem aan ons gemeld. Het lijkt heel ingewikkeld allemaal, maar dat valt reuze mee. Het loopt zelfs zo goed, dat ik als orga- nisator, zelf ook deelnemer kan zijn." Ehh ... daag je me uit om mee te doen ? De inschrijving is dit jaar helaas gesloten maar ik wil jullie graag alvast voor volgend jaar op de lijst zetten ... De 200 myls 'SOLO' wordt gehouden van 26 t/m 30 september. Meer informatie op www.200myls.nl Waterkampioen 15/16|2007|10 AUG door: Erik v.d.Berg |
ZEILEN, mei 2007, door: Diana Bogaards “We willen niet betuttelen en ex- tra regels in het leven roepen”, vertelt Geert Bosch over de pas op- gerichte Vereniging Shorthanded Zeilen. “We willen wel van elkaar leren door bijvoorbeeld te discussi- ëren over veiligheidsmaatregelen. En we willen iets opsteken van de cracks. Het moet een platform zijn voor alle niveaus.” Toen Bosch vo- rig jaar met de organisatie van de eerste Solo North Sea Race begon, sprak hij met veel andere organi- satoren van solo-evenementen. Er bleek een grote behoefte te bestaan aan een overkoepelend orgaan dat de belangen van organisatoren en deelnemers behartigt. Dat leidde tot de oprichting van de Vereniging Shorthanded Zeilen op 14 maart 2007. Solozeilers en duo’s vormen |
de doelgroep. Hoe groot dat gezel- schap in Nederland is, weet Bosch niet precies: “Jan Luyendijk orga- niseert de 200 Myls Solo en hij kan maximaal 80 tot 90 deelnemers toelaten. Hij moet jaarlijks tegen circa 200 mensen ‘nee’ verkopen. Dat zegt iets over het potentiële aantal solozeilers.” Volgens Bosch zijn er meerdere doelstellingen te noemen. Zo streeft de vereniging naar goed georgani- seerde shorthanded races, waarbij de veiligheid is gewaarborgd. Maar ook het vergroten van de doelgroep behoort tot de prioriteiten. Bosch: “Dat willen we doen door middel van een goede informatiestroom, waarvoor we onze nieuwe web site gebruiken. We gaan workshops |
aanbieden om kennis en vaardig- heden te verbeteren. Na de Mini Transat zullen we zeker aan de drie Nederlandse deelnemers vragen of ze hun kennis willen overdragen. ” Een derde doelstelling van de ver- eniging is dat de aangesloten orga- nisaties met één stem naar de au toriteiten kunnen spreken. Bosch: “Als we kwaliteitseisen hanteren voor de evenementen en alles netjes is geregeld, moet het gemakkelijker zijn om vergunningen te krijgen.” Tot slot komt er een prijs voor de meest spraakmakende shorthanded zeiler van het jaar. Meer informatie is te vinden op www.shorthandedzeilen.nl |
Vrouwen aan het roer
Je ziet ze vaak genoeg aan dek, vrouwen.
Toch zijn het vaak hun mannen
die de boot schipperen. Wij vonden
de uitzondering op die regel.
Tekst: Doret Bakker
Fotografie: Nick Kidman
Jacqueline: 'Steeds opnieuw mijn grenzen verleggen'
Water
heeft me altijd als een magneet getrokken, "bekent Jacqueline.
'Als kind ging ik met de familie mee naar de Biesbosch, waar we een
motorsloep hadden en soms ook zeilden. Thuis bouwde ik met
vriendinnetjes vlotten om de sloot over te steken. Vaak werd de
overkant nat gehaald. Ook heb ik vroeger weleens op een zomerkamp
gezeten' 'Omdat mijn vriend watersport ook zo leuk vond, kochten
we op mijn 23ste samen een kajuitboot, en werden we lid van
een zeilvereniging in Drimmelen.
Als hij door de week werkte, sleepte ik iedereen die maar wilde en
wel tijd had, mee naar de boot om te
zeilen. Zo werd ik door schade en schande wijs, want zeilen is
vooral een kwestie van doen.'
'Jaren later, na een moeilijke periode, heb ik drie jaar rond de
wereld gezeild, met als verste bestemming Nieuw Zeeland. Na die
reis keerde ik alleen terug naar Nederland. Tot die tijd had ik
altijd samen met anderen gezeild, maar een vrendin atimuleerde me
om zelf een boot te kopen.
'Belangrijk bij die aankoop was dat ik de kajuitboot alleen zou
kunnen zeilen. En dat gevoel had ik bij de Contessa 32, waar ik
helemaal verliefd op was. Natuurlijk zeilde ik de Contessa ook
samen met familie, vrienden of collega's, maar alleen met de boot
eropuit ging ook goed. Alles was binnen handbereik. En hoe vaker ik
alleen zeilde, hoe meer zelfvertrouwen ik kreeg.'
'In het begin was het wel "hoe ga ik die boot aanleggen?"
Dat vond ik toch het lastigste om alleen te doen. Hierbij is een
goede voorbereiding belangrijk: zorgen dat de lijnen klaarliggen.
Misschien helpt het dat ik een vrouw en blond ben, want mijn
ervaring is dat er meestal wel iemand op de steiger staat om een
lijn op te vangen.' 'In 2002 kwam ik een bericht tegen waarin dames
werden opgeroepen zich in te schrijven voor de 200 myls 'SOLO': een
jaarlijkse single-handed zeilwedstrijd. Omdat ik met de
Contessa al een paar jaar solozeilervaring had, besloot ik mee te
doen. Ik was daar de enige dame in een veld van ruim tachtig boten.
Ik zeilde de wedstrijd uit en eindigde op de 23ste plaats.'
'Het jaar daarop had ik samen met Wim, mijn man, een nieuwe
boot gekocht: een X-jacht. Een heel ander type boot, waarbij de
zeilen constant moeten worden getrimd. Heel goed kende ik onze
nieuwe boot nog niet toen ik startte. Het was superlicht weer en
het hielp dat de Xinia een lichtweerboot is en ik de zeilen
heel fanatiek trimde.
Want ik eindigde uiteindelijk op de vijfde plek en opnieuw als
eerste vrouw in het klassement'
'Intussen heb ik thuis twee dameswisseltrofeeen staan, Een die ik
na drie keer als eerste vrouw te zijn geeindigd mocht houden en een
nieuwe dameswisseltrofee omdat ik in 2006 wederom als eerste vrouw
eindigde.'
'Ik ben heel fanatiek en competitief ingesteld en de 200 myls
'SOLO' is super grensverleggend. Wat ik in het begin niet durfde,
doe ik nu wel. Zoals 's nachts over het wad varen of
spinakeren.'
'Ik hou ervan om wat nieuws te proberen. Zo heb ik in 2005 met de
Xinia en een zes-koppige, vrouwelijke bemanning meegezeild
in de race Scheveningen-La Rochelle. Een heel nieuwe
ervaring.'
'Daarnaast zeil ik natuurlijk ook met Wim. Voornamelijk recreatief,
maar nu zeilen we met een lid van onze PZV-zeezeilvereniging mee in
de IJspegel Trophy, twintig winterwedstrijden vanaf Scheveningen.
Een weekend is geen weekend als we niet op het water zitten.
Nautique, maart-april 2007
Met
onze vorige boot heb ik eerder een keer de 200mijls gezeild. Daarna
volgden een paar bootloze jaren.
Sinds dit jaar hebben we een Contessa 32. Groot was mijn
blijdschap, toen ik van Jan het verlossende woord kreeg dat ik weer
in mocht schrijven.
In de weken voorafgaand aan de start ben ik erg druk met andere
dingen. De voorbereiding komt hierdoor naar mijn smaak teveel in
het gedrang en een zenuwachtig gevoel maakt zich van me meester.
Aan de ene kant heb ik een opgetogen kriebel over dat wat komen
gaat, maar aan de andere kant lig ik voor het inslapen soms te
sombermansen over onverlichte boeien waar ik blijmoedig maar finaal
op af steven en andere gezelligheden.
Zondag voor de start vertrek ik via de staandemastroute naar het
IJsselmeer. Bij de Nieuwe Meer ontmoet ik Paul Peggs en zijn vrouw
Sue en Anjo Veerman. Na de nachtvaart door Amsterdam vaar ik door
naar de Sixhaven. Nadat ik me eerst vast vaar tussen de palen van
een te smalle box klungel ik de boot vast aan een andere boot en ga
lekker slapen.
Maandagochtend arriveer ik op een windstil IJsselmeer. Mijn plan om
nog twee dagen te zeilen om ‘erin’ te komen laat ik varen, ik ga
direct naar Muiden. Dit blijkt een gouden keus te zijn, in de
Stichtingshaven hangt een heerlijke sfeer. Geleidelijk druppelen de
zeilers binnen en de koffiefilters door. Er wordt veel
gefilosofeerd over het weer en de te nemen route, waarbij een ieder
met de feiten in de hand lijkt te spreken. Albert Broshuis nodigt
Jacqueline van Amstel, Ron Bree, Guus Milani, Herman Tieman, Pamela
van Vleuten en mij uit om bij hem aan boord te eten, wat erg
gezellig is. Laat op de avond schuift ook Bauke Yntema aan.
Dinsdag dub ik nog tussen route 3 en route 4. Ik lig naast Herman
en we hebben het erover om allebei route 4 te gaan varen vanwege de
aantrekkelijke lus over het Wad. Die avond gaan Guus, Herman, Bauke
en ik naar de Chinees en daarna naar het palaver. Vanwege de
voorspelde zwakke wind neem ik me voor om de volgende dag zo laat
mogelijk te starten. Omdat ik als eerste aan de steiger lig, ga ik
relaxed en lang slapen.
Woensdagochtend is de wind inderdaad zwak, maar daarnaast is het
vooral mistig. Er gaat nog even door me heen hoe dat nu zit met de
reglementen, maar sta er verder niet echt bij stil en start met de
meute mee om half tien. Pas als de genaker staat en ik door de
grijzigheid glijd, vraag ik me af of dit zo verantwoord is. Van
boten die toch vrij dichtbij zijn, is soms niet meer dan een schim
te zien. Ook het oversteken van de vaargeul naar Lelystad geeft een
wat weerloos gevoel. Gelukkig gaat het allemaal goed en wordt het
zicht daarna snel beter.
Ik
heb geen spinaker en baal een beetje dat mijn genaker voordewind
niet erg effectief is. In het rak van Volendam naar Hoorn wordt ik
door veel boten ingelopen. Ik krijg twijfels over route 4, omdat ik
dan na Lelystad eerst voor de wind naar Lemmer, dan mogelijk net
niet bezeild naar Enkhuizen en dan weer voor de wind naar
Kornwerderzand moet varen. Ik kies toch route 3. Herman gaat wel
route 4 varen en gelet op ons eerdere idee voel ik me enigszins een
afvaller. Mijn keus wordt echter direct beloond met een snel rak
halve wind onder genaker naar Den Oever. De boot gaat er heerlijk
door heen en ik haal een andere deelnemer langzaam maar zeker
in.
Mijn euforie wordt wat getemperd als ik zie dat dit Bart Smulders
is en het gezien onze handicaps inderdaad de bedoeling is dat ik
hem inhaal. Het wordt donker en om onverlichte boeien te vermijden
vaar ik langs de stuurboordbuitenkant van de geul naar Den Oever.
Pas ter hoogte van de WV5 voeg ik in. Voldaan meer ik af en ga
eten. De dag krijgt nog een gezellig eind met een biertje in de
kuip bij Frits Bartels, Frit Brattinga en Piet Bakker.
Donderdag is het ultiem zeilweer met een prima lopend windje. Onder
genua en grootzeil zet de boot er heerlijk de sokken in richting
Enkhuizen, waar ik de genaker hijs voor het rak richting
Breezanddijk. Via Hindelopen zeil ik door naar Urk. Ter hoogte van
het Vrouwenzand heb ik even een minder moment, het schiet niet op
omdat de wind inkakt en het regent even. Ik kan Urk wel dichterbij
kijken. Na het bereiken van de UK14 volg ik wederom een
anti-betonningaanvaartactiek, geheel om alle betonning heen varend
koers ik in een grote boog tegen de klok in op de haven af. Dit
duurt wel erg lang, misschien moet ik wat meer risico nemen of het
belang van een deukvrije glimmende romp sterker relativeren. Er
liggen veel deelnemers en op de kade praat ik met Jacqueline en
Riaan van het Veer nog wat na over de dag.
Ik begin fanatieker te worden. Van het thuisfront hoor ik dat ik na
twee dagen zeilen rond de 10e plaats sta in het klassement, ik weet
natuurlijk dat dit nog alle kanten op kan gaan maar hier ging ik
van tevoren helemaal niet vanuit.
Tegen mijn zoon Stijn (7 jaar) zeg ik dat ik waarschijnlijk nog
plaatsen zal zakken waarop hij zegt: ‘Ja papa, als je dat nu al
zegt dan gaat dat natuurlijk gebeuren ook!’ Gelijk heeft hij dus ik
ga ervoor! Daarbij heeft Eduard, een goede vriend van me die in
Ivoorkust werkt en woont inmiddels aangeboden om het weer voor me
in de gaten te houden. Om de zoveel tijd belt hij me over de
voorspellingen, wat erg gezellig en nuttig is. Ik voorspel hier een
trend, vaarinformatie vanuit een ander werelddeel wordt het
helemaal!
Vrijdag vertrek ik als laatste van de deelnemers rond mij heen. Op
de eerste rakken naar Medemblik en Makkum wordt ik grote vrienden
met de genaker. Al sturend drink ik koffie en luister ik naar de
radio, terwijl de boot er op rompsnelheid heerlijk doorheen trekt,
soms met een bruisende hekgolf. In Makkum ontrol ik enthousiast de
genua voor het niet bezeilde rak naar Hindelopen, maar later moet
ik die toch iets innemen.
Na Hindeloopen kan ik weer met vol tuig naar Stavoren. Ik besluit
de dag met een lang kruisrak naar Lelystad. Eigenlijk moet ik gaan
ankeren, maar ik ben vrij gaar. Inmiddels is het donker en even
denk ik dat een rij rode lampjes met vrij hoge snelheid naar mij
toekomt. Dit blijkt de zendmast te zijn die toch echt stil staat.
Als ik vervolgens tot twee keer toe een binnenvaartschip laat
opmerk, vind ik dat het mooi is geweest en vaar ik de Flevo Marina
in.
Zaterdagochtend lig ik tegelijk met Bart Boosman in de sluis, die
vertelt de hele nacht te hebben doorgevaren met soms veel wind. De
wind is nu zwak, maar bij de OVD3 aangekomen zet ik niettemin de
genaker en start. Ik heb daar direct spijt van als ik zie dat
routinier Bart de zeilen strijkt en in de buurt van de boei blijft
wachten. Gelukkig trekt de wind snel wat aan en er volgen een prima
reachrak onder genaker naar Hoorn en kruisrak naar Volendam. Daar
stap ik uit de wedstrijd om te gaan ankeren onder Marken. Met wat
lede ogen zie ik diverse deelnemers met een goed windje langs varen
richting Muiden en ik neem me heilig voor om een volgende keer te
ankeren zodra het kan. Als mijn ankertijd erop zit is de wind gaan
liggen.
Ik ga eten en vervolgens slapen, hoewel ik niet echt diep in slaap
kom en regelmatig mijn hoofd uit het luik steek om te zien of het
al waait. Rond half twee is dat het geval en vertrek ik. Als ik
weer invoeg bij de GZ2 zijn er al gauw verschillende toplichtjes te
zien. Daarnaast dragen de vrij heldere hemel, het licht van het
Paard van Marken maar vooral de gedachten aan de heerlijke tocht
eraan bij dat ik de laatste mijlen nog intens geniet. Om half vier
passeer ik de laatste boei, voldaan maak ik vast in Muiden, drink
nog iets en zink dan weg in een heerlijke diepe slaap.
Zondagochtend is het gezellig koffiedrinken in het opnameschip bij
Andries en Gerrit. Na nog wat napraten op de steiger vaar ik naar
Lelystad waar de boot voor de winter de kant op gaat.
Inge en de kinderen komen me daar ophalen, onderweg passeren ze me
al zwaaiend en toeterend op de dijk. Op de terugweg naar huis eten
we bij de Chinees in Muiden, waar het een stuk rustiger is dan net
voor het palaver.
Ik eindig op een 13e plaats, waar ik heel blij mee ben. Vooraf had
ik mijn zinnen gezet op goed en zonder brokken de tocht uitzeilen
zonder tactisch diepgaande verdere gedachten. Ik merk, dat voor de
volgende keer mijn interesse in ‘het spel’ volledig is gewekt.
Ik kijk terug op een geweldige 200mijls. Ik heb genoten van het zeilen en bovenal van de contacten met andere deelnemers en de bijzondere sfeer waarmee het evenement is omgeven. Jan, Bob, Marco en alle anderen die zich daarvoor inzetten: bedankt!
Govert Ramselaar
Contessa 32 ‘Saffier’

